‘’ Bu kitabı ben
yazmak isterdim.’’
Norwegian wood
içindeki atmosferi ve kitaptaki karakteriyle beni gerçekten etkiledi.
Gerçekçiydi , dürüsttü . İnsanların hikayelerini dinlemek üzere hayata gelmiş bir
ana karakter olan Vatanabe’ nin hayatının bir kesitini kendi cümleleriyle
anlatıyor . Hayatın doğal akışı gibi kitapta öyle akıveriyor ve bu da bana
kitabı kesintisiz okumamı ve bundan
büyük keyif almamı sağladı.Öyle ki bırakmak istemedim ve bitirince biraz
huysuzlandım sanırım. :D
Bir uyarı olarak kitap fazlasıyla erotizm içeriyor ve bu
alışkın olmayanlar için sorun yaratabilir. Ama benim gibi önceden Murakami
okuyanlar için sıkıntı yaratacağını düşünmüyorum.
Kitaptaki yetişkinlere hitap eden kısımların sadece bir
tanesi beni fazlasıyla rahatsız etti o da sondaki bölümdü. Naoko yüzünden sevdiği kızla ilişkiye girmekten
kaçınan ana karakterimizin sonunda kendinden 19 yaş büyük Reiko ile öyle
içlerinden geldiği için ilişkiye girmeleri fazlasıyla tuhaftı. Orası
olmayabilirdi. Murakami seviyorum diye eleştirmekten geri kaçınmam. Neyse
yazarın ne düşünerek yazdığını tabi bilemem. Sadece kendi değerlerim açısından
değil kitabın karakterine uygunsuz ve gereksiz gördüm.
Kitapta atlanamayacak en önemli şey bol bol müzik vardı 60’ların
esintisini getiren. s
En sevdiğim ikisini aşağıda paylaştım.:))
1) The beatles - norwegian wood (kitaba ismini veren şarkı)
2)Henry Mancini - Dear Heart

Şu yazarı da okumak bir türli nasip olmadı:)
YanıtlaSil