Ailemin evinde yaşarken dağınık olmamamın bahanelerini küçük bir odaya her şeyimi sığdırmak zorunda olduğum gerekçesi ile savunmaya çalışırdım.Aslında kendimin ne kadar düzenli olduğunu kendi evime çıkınca özellikle anneme bunu net bir şekilde ispatlayacağımı ve bana dediklerine pişman olacağını hayal ettikçe keyfim yerine gelir kendime güvenim artardı.
Evet kendi evime çıktım.Ve işler çok da benim istediğim gibi gitmedi.
Hala bununla ilgili bahanelerim var.
Mesela para harcamamak adına organizer almadığımdan nesnelerin ait olduğu yerlerin belirsizliğinden doğan dağınıklığım tüm dağınıklığımın bir kısmını oluşturuyor.
Peki geri kalan dağınıklığımın bahaneleri nelerdi?
Biri tembellik ve üşengeçlik ,diğeri zihnimin dağınıklığının evimde aşikar olması sonucuna ulaştım.
 |
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder